นานมาแล้ว.... มีต้นแอปเปิลใหญ่อยู่ต้นหนึ่งและก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนนึงชอบเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ และเล่นรอบ ๆ ต้นไม้นี้ทุก ๆ วัน เขาปีนขึ้นไปบนยอดของต้นไม้ และก็กินผลแอปเปิล และก็นอนหลับไปภายใต้ร่มเงาของต้นแอปเปิล เขารักต้นไม้และต้นไม้ก็รักเขา เวลาผ่านไป เด็กน้อยโตขึ้น และเขาไม่มาวิ่งเล่นรอบ ๆ ต้นไม้ทุกวันอีกแล้ว วันหนึ่งเด็กน้อยกลับมาหาต้นไม้เด็กน้อยดูเศร้า "มาหาฉันและมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม "ฉันไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้วนะ ฉันไม่อยากเล่นรอบ ๆ ต้นไม้อีกแล้ว ฉันต้องการของเล่น ฉันอยากได้เงินไปซื้อของเล่น" เด็กน้อยตอบ "แต่ฉันไม่มีเงินจะให้... เก็บลูกแอปเปิลของฉันไปขายสิ เพื่อเอาเงินไปซื้อของเล่น" ต้นไม้ตอบ เด็กน้อยตื่นเต้นมาก เขาเก็บลูกแอปเปิลไปหมด และจากไปอย่างมีความสุข... หลังจากเขาเก็บแอปเปิลไปหมดแล้ว เขาไม่กลับมาหาต้นไม้อีกเลย ต้นไม้ดูเศร้า... วันหนึ่งเด็กน้อยกลับมา เขาดูโตขึ้น ต้นไม้รู้สึกตื่นเต้นมาก "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม "ฉันไม่มีเวลามาเล่นหรอก ฉันมีครอบครัวแล้ว ฉันต้องทำงานเพื่อครอบครัวของฉันเอง เราต้องการบ้าน ช่วยฉันได้ไหม" "แต่ฉันไม่มีบ้าน... ตัดกิ่งก้านของฉันไปสิ...เอาไปสร้างบ้าน" ดังนั้น เด็กน้อยตัดกิ่งก้านทั้งหมดของต้นไม้ไปและจากไปอย่างมีความสุข อีกครั้งที่ต้นไม้ถูกทิ้งให้เดียวดายและเศร้า.... วันหนึ่งในฤดูร้อน เด็กน้อยกลับมา ต้นไม้ดีใจมาก "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" "เปล่า ฉันรู้สึกผิดหวังกับชีวิต และเริ่มแก่ขึ้น ฉันอยากแล่นเรือไปพักผ่อนไกล ๆ ให้เรือฉันได้ไหม" "ใช้ลำต้นของฉันได้เอาไปสร้างเรือ เพื่อหนูจะได้แล่นเรือไป และมีความสุข" ต้นไม้ตอบ ดังนั้นเด็กน้อยตัดลำต้นของต้นไม้ไปสร้างเรือ เขาล่องเรือไป และไม่เคยกลับมาอีกเลย หลายปีผ่านไป ในที่สุดเด็กน้อยก็กลับมา "ฉันเสียใจเด็กน้อย ฉันไม่เหลืออะไรจะให้อีกแล้ว ไม่มีผลแอปเปิล..." "ฉันไม่มีฟันจะกินแล้ว" "ฉันไม่มีลำต้นให้ปีกอีกแล้ว" "ฉันปีกไม่ไหวแล้ว ฉันแก่แล้ว" เด็กน้อยตอบ "ฉันไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว สิ่งเดียวที่เหลือ มีเพียงรากที่กำลังจะตาย" "ตอนนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่อยากได้ที่พักพิงฉันเหนื่อยมาหลายปีแล้ว" "รากของต้นไม้แก่ ๆ เป็นที่พักพิงของหนูได้... มาสินั่งลงข้าง ๆ ฉัน.. หลับให้สบาย..." เด็กน้อยนั่งลงข้าง ๆ ต้นไม้ดีใจ ยิ้ม และน้ำตาไหล.... นี้เป็นเรื่องสำหรับเราทุก ๆ คน ต้นไม้ในเรื่องคือพ่อแม่ เมื่อเราเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ เรารักที่จะเล่นกับพ่อแม่... เมื่อเราโตขึ้นเราทอดทิ้งพ่อแม่ และกลับมาหาท่านเมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่างหรือเมือเรามีปัญหา ไม่ว่าอย่างไร พ่อแม่ของเราก็จะอยู่และให้ทุกอย่างเท่าทมี่ท่านทำได้ หวังเพียงเรามีความสุข คุณอาจจะคิดว่า "เด็กน้อย" ในเรื่องโหดร้าย แต่นั้นคือความจริงที่สะท้อนให้เห็นว่าพวกเราทำกับท่านอย่างไร ...................แล้วต้นไม้ของคุณล่ะ......................... เด็กน้อย
| |
|
